در به در ثانیه ها
همان کور سوی یک سراب... این منم... من که از فروش یک احساس در این عصر می رسم به رویای درخت... این منم... سرشار از جهل... منم ...سرشار از غربت یک واژه ی روشن... آهای...نسل آدم های متفکر... این منم...خود خودم هستم... ببینید...درست روبرویتان ایستاده ام... و به فقر و بدبختی مردمان خاکتان می خندم... نگاه کنید... خیره می شوم در چشمان پدری خسته و با اکراه از این پدر می گذرم... گوش کنید... نام خودم را می گذارم هم وطن... و به فقر شما می خندم...به همه بد بختیان ... من به تن فروشی دختران ۱۵ ساله تان می خندم... و آسوده صدایشان می کنم...آهای فاحشه... آهای ...دست هایتان آبی... آهای ...همه مردم این شهر... من از غروب ستاره ام...و به شما می گویم:که من طلوع نورم... ... آی مردم بی گناه ...آی دوستان رودخانه... نمی بینید؟ من همه شما را محکوم می کنم به نبودن.... و به تاریکی خویش می کشانم و نمی فهمید که شما را محکوم می کنم به بودن در این لجن زار... و سالهاست که می اندیشم... که چرا با هر نوشته ام درد می کشید و باز شادم می کنید... و چرا به خاطر کودک ۶ ساله تان که زخمی اش می کنم... یا قلب ۱۸ ساله ای که می کشم... چرا به پا نمی خیزید و نوشته هایم را به آتش نمی کشید... چرا نمی گویید که متنفرید...؟ مگر نمی بینید در جایی از شهرتان که من و من ها اسمش را می گذاریم پایین شهر...کودکتان جان می دهد از مریضی؟ یا در همین خیابان هایتان مدرسه نیست و می لولند فرزندانتان در هم؟ من فقط سرابم... بلند نمی شوید...می نشینید... و من باز هم می خندم... .......................................................................................... پی نوشت: نمی فهمیم...مدام درگیر نفهمیدنیم... مدام نمی خواهیم بفهمیم... آن قدر دست های عصبانیم را به هم مالیده ام... و آن قدر این روزها شرم دارم از این خاک... از این خاک نه...از آنان که مرز های مرا می کشند... و آن ها که حصارهایشان را فراتر از دیار من می دانند... می خواهم پاهایم را محکم بکوبم بر زمین... دست هایم هم می لرزد... و خدا می داند که تا کی مردم این خم وقتی می خواهند حرف از خون و خاکشان بگویند ...نگاه هایشان را بر زمین خواهند دوخت و گردن هایشان را کج کج خواهند کرد...چون طفلانی مجرم... هرچه می خواهید بکنید... ارتجاع را...تعصب را ...بیهوده سرمشق نکنید... که به آتش کشیده شد همه جان و تنم...
| Design By : Night Skin |
با كولهبار شوق خود ره ميسپارد
تا از دل اين تيرگي نوري برآرد
در هر كنار شمع شعری می گذارد
و اعجاز انسان را هنوز امید دارد
Authors
